AI-transformatie en verandermanagement. Industrieel ingenieur, Prince2 Practitioner sinds 2003. Vijftien jaar project-, programma- en changemanagement — en sinds 2016 ondernemer, met een zelf gebouwd AI-native bedrijfsplatform in productie.
De meeste auteurs over AI-governance hebben het nooit zelf moeten laten werken. Dirk Odeurs wel — in een eigen bedrijf, met eigen geld, terwijl de zaak gewoon doordraaide. Dat platform heet VediCore en draait vandaag in productie. Wat hieronder staat is niet geraamd maar geteld, in de code die er draait.
Vijftien jaar veranderingswerk van vóór AI bestond, in energie, overheid, financiële dienstverlening, HR en automotive. De technologie is nieuw; de reden waarom projecten stukgaan niet.
En wat dit niet is.
Geen groot adviesbureau en geen dertig AI-transformaties op de teller — dat heeft niemand, het vak bestaat te kort. Wel: vijftien jaar veranderingswerk van vóór AI, tien jaar ondernemerschap aan de ontvangende kant van verandering, en de technische diepgang van iemand die het systeem zelf heeft laten werken. Wie een merknaam op de deur zoekt, zoekt elders.
Wat in de praktijk nodig blijkt, ongeacht de omvang van de organisatie. De volledige uitwerking staat in de twee plannen van aanpak.
Vijf dimensies, gescoord met bewijs in plaats van met goede bedoelingen. Plus een inventaris van wat er al draait — inclusief wat niemand heeft aangemeld. Resultaat: een uitgangspunt waar niemand omheen kan.
Werksessies per domein met de mensen die het werk doen, kandidaten gescoord op waarde en haalbaarheid, en een keuze: weinig initiatieven, diep uitgevoerd. Elk met een eigenaar, een termijn en een meetpunt.
De stap waar de meeste trajecten sneuvelen. Gemeten uitgangspunt, kwaliteitstests, beheer en eigenaarschap geregeld vóór de uitrol — en een go-beslissing die een rekensom is in plaats van een discussie.
De vraag is niet of er een beleidslijn bestaat, maar of ze te zien is en wie ze kent. Het verschil tussen die twee antwoorden is meestal de hele diagnose.
Wie beleid schrijft vóór hij weet wat er draait, regelt een werkelijkheid die hij nooit gezien heeft. Die volgorde wordt hier niet omgedraaid.
Zonder cijfers van vóór de start is elke besparing een mening. Dat is de belangrijkste reden waarom investeringen stilvallen.
Een lijst zonder afgevoerde ideeën is geen keuze maar een verlanglijst. In de praktijk wordt een programma pas geloofwaardig op de dag dat er iets zichtbaars sneuvelt.
Niet als ethische voetnoot maar als ontwerpeis. Wie een systeem bouwt waarvan achteraf niemand kan uitleggen waarom het besliste zoals het besliste, heeft het werk niet af. De wetgever denkt daar intussen hetzelfde over.
Cijfers worden hier gebruikt mét hun beperking. Wie een onderzoekscijfer citeert zonder te zeggen wat er precies gemeten is, verkoopt iets.
Wie met deze aanpak aan de slag gaat en op een vraag stuit, of het ergens grondig mee oneens is: ik hoor het graag. Een methode wordt beter van tegenspraak.
dodeurs@gmail.comof bel +32 478 544 682
AI transformation and change management. Industrial engineer, Prince2 Practitioner since 2003. Fifteen years of project, programme and change management — and since 2016 a business owner, with a self-built AI-native business platform in production.
Most authors on AI governance have never had to make it work themselves. Dirk Odeurs has — in his own company, with his own money, while the business kept running. That platform is called VediCore and it is in production today. What follows is not estimated but counted, from the code that runs.
Fifteen years of change work from before AI existed, in energy, government, financial services, HR and automotive. The technology is new; the reasons projects fail are not.
And what this is not.
No large advisory firm and no thirty AI transformations behind him — nobody has that, the field is too young. What there is: fifteen years of change work from before AI, a decade of running a business on the receiving end of change, and the technical depth of someone who made the system work himself. Anyone looking for a brand name on the door should look elsewhere.
What turns out to be needed in practice, whatever the size of the organisation. The full detail is in the two plans.
Five dimensions, scored on evidence rather than good intentions. Plus an inventory of what is already running — including what nobody declared. The result is a starting point nobody can argue around.
Working sessions per domain with the people who do the work, candidates scored on value and feasibility, and a choice: few initiatives, executed deeply. Each with an owner, a deadline and a measurement point.
The step where most programmes die. Measured baseline, quality tests, ownership and support arranged before rollout — and a go decision that is arithmetic rather than debate.
The question is not whether a policy exists, but whether it can be shown and who knows it. The gap between those two answers is usually the entire diagnosis.
Write policy before you know what is running and you are regulating a reality you have never seen. That order is not reversed here.
Without numbers from before the start, every saving is an opinion. That is the main reason investment stalls.
A list with nothing rejected is not a choice but a wish list. In practice, a programme becomes credible on the day something visible is killed.
Not an ethical footnote but a design requirement. If nobody can explain afterwards why a system decided what it decided, the work is not finished. The regulator has come round to the same view.
Numbers are used here with their limitations attached. Anyone quoting a research figure without saying what was actually measured is selling something.
If you put this approach to work and run into a question — or disagree with something — I would like to hear it. A method gets better through challenge.
dodeurs@gmail.comor call +32 478 544 682